ในความคิดเพื่อนๆคิดว่าชอบแนวทางไหนมากกว่ากันครับ
กรณีที่เราเกษียณอายุทำงาน

ปัจจัยแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่สำหรับผมเลือกเช่ายาว เพราะ

1. ไม่คิดจะมีลูก ตายไปก็ไม่มีใครรับทรัพย์สินต่ออยู่ดี ต่อให้ราคาขึ้นก็ใช่จะขายง่าย แล้วถ้าขายสุดท้ายก็ต้องไปเช่าอยู่
2. ดอกเบี้ยแพงมหาศาลถ้าไม่โปะเลยคิดง่ายๆถ้าผ่อน 30 ปีดอกเบี้ยก็เท่ากับเงินต้น เอาเงินไปลงทุนดีกว่า
3. ความมั่นคงทางการเงิน ด้วยเศรษฐกิจที่เปราะบาง ไม่อยากเป็นหนี้ระยะยาว ถ้าไม่มีหนี้ความเครียดในการทำงานก็จะน้อยลง

อยู่ที่ความจำเป็นของครอบครัวครับ ถ้าบ้านเช่าขยับขยายอะไรไม่ได้ สภาพแวดล้อมไม่ดี ก็หาที่ใหม่ ไม่ก็ต้อง ซื้อบ้าน ตามสภาพแวดล้อมที่ต้องการ

โสด = เช่า

มีแฟน = เช่า

แต่งงานแล้ว = เช่า หรือ ซื้อบ้าน

มีลูก = ซื้อบ้าน

แก่แล้วจะมีแรงทำงานเพื่อหาเงินมาจ่ายค่าเช่า ไปจนวันตายไหมอะ

เช่าไปเรื่อยๆในช่วงที่โยกย้ายเติบโตสร้างตัว

หลายคนที่รู้จักปฏิเสธโอกาสดีๆในการเติบโตเพราะกำลังผ่อนบ้านผ่อนคอนโดอยู่ ไม่อยากเสียเงินเช่าอีก

แล้วส่วนใหญ่มาเสียดายทีหลังทั้งนั้น

ผมซื้อบ้านตอนอายุยังน้อยผมก็ผ่อนไปเรื่อยๆโตขึ้นราคาผ่อนบ้านมันก็ถูกลงจริงอยู่ว่าเงินต้นเท่าเงินดอกแต่จะคิดอะไรมากเราไม่รู้เราจะอยู่ได้นานแค่ไหนเป็นบ้านของเราเราก็มีความสุข

ผมเห็นบางคนมาซื้อบ้านตอน 50 กว่าเกือบ 60 กว่าจะปรับตัวได้เพราะทั้งชีวิตก็อยู่แต่บ้านเช่าหรือไม่กล้าซื้อสุดท้ายก็อยู่บ้านได้แค่ไม่กี่ปี

ผมแค่อยากจะบอกว่าทำที่มีความสุขอย่าไปคิดอะไรมากมายอย่าไปคิดว่ามันขาดทุนเราไม่มีหรอกว่าเราได้กำไรหรือขาดทุนบางอย่างแล้วก็ขาดทุนบางอย่างแล้วก็กำไรมีความสุขกับปัจจุบันดีที่สุด

คิดว่าไหวแค่ไหนก็เอายังงั้น
สามารถหามาจ่ายได้เดือนละ 5000 ก็เช่าอยู่
สามารถหามาจ่ายได้เดือนละ 10,000 ก็ซื้อบ้าน

เช่าอยู่ก็ดี ไม่ผูกพัน อยากเลทสักเดือนก็คุยกับเจ้าของบ้าน ไม่ต้องไปเสี่ยงติดบูโร
ซื้อบ้านก็คือสร้างภาระอย่างนึง อยากย้ายบ้านก็ขาย ได้เงินส่วนต่างมา แต่เงื่อนไขคือต้องขายออกให้ได้นะ
ขายออกไม่ได้ก็ผ่อนไป

ผมจ่ายค่าหอเดือนละ 8,000 ผมกำลังคิดว่า ผมไปซื้อคอนโดดีกว่า

ใครมีบ้านปลอดหนี้ของครอบครัวซักหลังนึงแล้ว ผมว่าไม่ต้องซื้อเพิ่มก็ได้แก่ไปก็ไปอยู่ด้วยกันหลังนั้นแหละ ถ้าตังเหลือจะซื้อก็สุดแล้วแต่

การมีบ้านภาระเยอะ ข้าวของเครื่องใช้พัง ซ่อมบำรุงต่างๆ บางที่มีค่าส่วนกลางด้วย ขายก็ยากพอสมควร ย้ายหนี้สภาพแวดล้อมก็ไม่ง่าย

ผมเคยลองคำนวณเล่นๆนะ เอาจริงๆค่าเช่าบ้านบ้านเรามันต่ำมาก yield แค่ 3% เอง ส่วนถ้าจะผ่อนบ้าน mrr มันประมาณ 7%

พูดง่ายๆก็คือ การที่คุณจะเช่าบ้านมันไม่น่าเกลียดเลยครับ ตราบใดที่คุณมีเงินเก็บ และคุณเอาเงินเก็บนั้นไปลงทุนได้ดีกว่า 7% แต่ต้องบอกหลายๆคนทำไม่ได้ เก็บเงินไม่อยู่ และการหาการลงทุนเกิน 7% ก็ไม่ใช่ง่ายๆ ผ่อนบ้านก็เลยเป็นทางเลือกที่ดี เพราะอย่างน้อยก็เหมือนออมเงินในอสังหา แต่มันก็ไม่ได้ดีที่สุด ถ้ามีวินัยการเงินที่ดีและมีทางเลือกอื่นที่ดีกว่า

เอาที่ใจท่านมีความสุขครับ
ถ้าท่านคิดจะลงหลักปักฐานยาวๆก็ซื้อเลยน่าจะดีกว่า เพราะราคาผ่อนกับราคาเช่า มันก็คงไม่หนีกันเท่าไหร่
แต่ถ้าเช่า ท่านต้องถุกปรับเพิ่มราคาเช่าขึ้นไปเรื่อยๆตามค่าเงินและฐานการครองชีพในเวลานั้นๆ
แต่ถ้าผ่อน ทำสัญญายาว 20-30ปี ช่วงแรกๆอาจจะดูหนัก แต่ผ่านไปสัก 5-10ปี ท่านจะรู้สึกว่าราคาผ่อนมันถูกลงเยอะ เพราะฐานค่าครองชีพเพิ่มสูงขึ้น แต่สัญญาผ่อนก็จะยังคงยึดตามตัวเลขเดิม

ที่สำคัญ ท่านจะได้บ้านมาเป็นทัพย์สินส่วนตัว มันไม่ได้จ่ายเสียเปล่า
และท่านยังมีสิทธิ์จะทำอะไรกับตัวบ้านได้ตามใจชอบ เพราะมันคือบ้านของท่านเอง จะต่อเติม จะสร้างอะไรเพิ่มยังไงก็ได้

ผมว่าถ้างานและแฟนลงตัวกันแล้วว่าจะอยู่ตรงนี้ ผมว่ารีบซื้อ ช่วยกันผ่อนไปยาวๆสุดท้ายบ้านเป็นของเรา แก่ตัวไปรายรับคงไม่คอยมี มีแต่รายจ่าย อย่างน้อยรายจ่ายนั้นก็ไม่มีค่าเช่าบ้าน

สมมุติจู่ๆเราตายตอน 90 เท่ากับเรายังต้องเช่าอยู่อีก 360 เดือนเลยนะ แล้วไม่รู้ว่าอนาคตค่าเช่าอะไรพวกนี้ จะราคาขึ้นไปถึงไหน ตอนนี้เช่าเดือนละ 5000 อีกสิบปีที่เดิมอาจจะต้องเช่าเดือนละ 7500 อีกยี่สิบปีที่เดิมอาจจะเช่าเดือนละ 10000 ก็ได้ ตามสภาพเงินเฟ้อ

สำคัญที่สุดเลยคืออย่าไปซื้อบ้านที่ราคาเกินตัว และพยายามรีไฟแนนซ์เรื่อยๆ

ถ้าไม่คิดจะมีลูก เช่า น่าจะตอบโจทย์คนสมัยนี้มากกว่า

เหมือน เทรนด์ คนรุ่นใหม่ๆ คือ DINK (dual income ,no kids)
มีแฟน ช่วยกันหาเงิน แต่ไม่มีลูก ไม่อยากมีภาระอะไร

มีบ้าน ตอนผ่อนก็ภาระอย่างนึงอ่ะ

ถ้าชีวิตจะไปเวย์นี้ ก็เช่าไป
ยกเว้น คนมีpassion เรื่องบ้านมาก อยากแต่งบ้านนู่นนี้

มองข้อดีข้อเสีย แล้วก็การบริหารความเสี่ยงดีกว่า ปัจจัยแต่ล่ะคนไม่เหมือนกัน การเลือกบริหารความเสี่ยงก็ต่างกัน

ซื้อบ้าน ก็ได้เป็นของๆเราและซื้อได้ในราคาที่ตกลงกันวันนี้ ส่วนถ้าจะผ่อนบ้านไม่ควรคำนวนแบบมองยาว 30 ปี มองให้เหมือนผ่อนรถโดยเพิ่มยอดผ่อนเข้าไป แต่อาจจะมองระยะเวลานานกว่าหน่อย แบบ 7-10 ปี อันนี้ก็จะปรับลดความเสี่ยงลงพอสมควร เวลา 10 ปีก็เหมาะสมแหละ ไม่นานหรือเร็วเกินไป ผ่อนจบครบก็มีบ้านเป็นของตัวเอง แต่มีบ้านก็จุกจิกเรื่องค่าบำรุงรักษา เจอเพื่อนบ้านแย่ก็ย้ายหนีได้ยาก ความยืดหยุ่นก็จะน้อยกว่าคนเช่าบ้านอยู่เยอะ

แต่ถ้าเช่า ก็สบายๆ อยากอยู่คอนโดใหม่ๆหอใหม่ๆ ก็ย้ายที่เช่าเอา ไม่มีภาระผูกพันระยะยาว แต่แบบนี้ก็เอาตัวเองไปผูกกับความเสี่ยงจากปัจจัยภายนอกมากจนเกินไป ในหลายๆเมืองใหญ่ของโลก เรื่องค่าเช่าเป็นปัญหาแทบทั้งนั้น ค่าเช่าคือขึ้นเอาๆ จนหลายคนก็เริ่มไม่ไหว เงินที่เคยเก็บๆมา เพื่อให้พอค่าเช่าก็อาจจะไม่พอ ต้องขยับไปอยู่ในที่ๆถูกลง ซึ่งก็จะทำให้คุณภาพชีวิตลดลงด้วย หรือค่อนชีวิตล่ะ มาตัดสินใจซื้อบ้านแทน หลายๆคนจะเกิดอาการเสียดายค่าเช่าขึ้นมาทันที

ก็ต้องเลือกตามที่เหมาะกับตัวเอง ถ้าคิดว่าบริหารความเสี่ยงในอนาคตได้ แบบยังไงก็มีบ้านพ่อแม่อยู่ต่างจังหวัด เช่าไม่ไหวก็กลับต่างจังหวัด อันนี้จะเลือกเช่าก็ไม่เสียหายเพราะมีช่องทางแบ่งเบาความเสี่ยง แต่ถ้าไม่มีที่ให้กลับแล้ว แนะนำให้คิดดีๆ ความมั่นคงก็เป็นความสุขอย่างนึงในชีวิตนะ

ถ้าคนที่จะเลือกเช่าอยู่ (ย้ำนะครับ ว่าเลือกเช่า ไม่ได้จำใจเช่าเพราะเลือกไม่ได้)

คงมีการวางแผนการเงิน ให้สามารถจ่ายค่าเช่าในระยะยาวอยู่แล้วครับ เพราะคนที่เช่าไม่ต้องกังวลเรื่องอัตราดอกเบี้ย ค่าเสื่อม และค่าใช้จ่ายอื่นๆ จากการมีบ้านตัวเอง ซึ่งเงินค่าใช้จ่ายจากการเช่า สามารถเอาไปบริหารให้งอกเงยขึ้นได้อีก

ปล. สำหรับผม ผมเลือกซื้อไปแล้วนะครับ แต่ผมเองก็คิดว่าเช่าก็เป็นทางเลือกที่ดีกับไลฟ์สไตล์บางคนมากกว่า